بسم الله الرحمن الرحیم توی بلاگ کمی معذبم. آنجا را 130 و خرده ای نفر دنبال میکنند و هر بار نوشتن مطلبم مساویست با روشن شدن ستاره ای در وبلاگی. اما اینجا را کسی نمیخواند. خبری نیست . خودم هستم و خودم. دیشب بی خوابی زده بود به سرم. آمدم گشت زدم توی همین وبلاگ قدیمی. چقدر حس خوبی بود تماشای قد کشیدنم از 16 سالگی و یک هو رسیدن به 22 سالگی! چقدر دلم میخواست نوشته های آن 6 سال را هم داشتم. تصمیم گرفتم خود سانسوری را کنار بگذارم.

بسم الله الرحمن الرحیم

نیازمند جایی هستم که توش فقط بنویسم! بنویسم و به هیچی فکر نکنم. جایی که یهو مطالبمو نریزه بیرون!

بلاگ نمیرم چون دنبال کننده  ودنبال شونده و این داستانا داره و درگیر میشم. اینجام که خیلی امکاناتش کمه و ممکنه به باد بده مطالبمو! کجا برم؟ کجا برم که با آرامش بنویسم؟ شاید رمزش این باشه که بیخیال شم! بیخیالِ همه چی و بی تعلق بنویسم! شایدم اصلا باید از نو شروع کنم!!!